yirmi dört mart iki bin üç, İstanbul.
Kendi elimden kaçan aptal kelimeleri okumaktan korkuyorum en az yarını görmekten korktuğum kadar
Ve ben korkularımı inkar etmekten yoruldum
Ellerim tir tir titrerken kendime neden yalan söyledim?
Beni görünce kaçma ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim
Devamını Oku
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta