Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Ben bir çığlığım
Sonsuza uzanan bir çığlık
Bir doğru bile değilim.
Hacimsizim.
Yerçekimi yok
Bulunduğum yerde.
Evrensel bir boşluktayım.
Biri ellerimden tutsa diyorum
Biliyorum
Çok kırılganım.
Ancak bende bir insanım
Ayıp değil aaa
Korkuyorum
Vede çok yalnızım.
Uzun sarı saçlarımı
Çoktan kestirdim.
Artık aynaları sevmiyorum
Ancak
Bakışlarım hala çocukluğumdan kalma
Kapatamıyorum.
Ağlama anne ağlama
Seni seviyorum!
sanırım aşkın ayak sesleri geliyor şiirinizde duyuyorum...sevgiler....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta