Yokluğunda hüzünleniyorum cabası da
Yalnızlığım
Zamandan da bir hayır yok olamuyor
Dert ortağım
Gündüzlerimin gece olması son bir
Sığınağım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Uzun zamandir okudugum iyi siirlerden biri.
Çok teşekkür ederim Sayın Nermin Altındağ ..güzel yorumunuz için..esenlikler dilerim..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta