Karanlık,körkaranlık bir yerlerdeyim.
Dolanır dururum öyle hoyratça.
Ne gecem belli ne de gündüzüm.
İçim hep korku dolu hep ürperti.
Bir yalnızlık bir de umutsuzluk var.
Peşimi bırakmayan duygusal.
Lakin o kadar da azılı düşman bunlar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta