Karanlık birden iniyor artık gönlüme
Bütün yağmurlarım ahmak ıslatan
Erken çekiyorum perdesini odamın
Sokağın gece rengi gözlerine bakmadan
Tek oyun var oynadığım '' KÖREBE''
Kalbimde sönmüş umudun fenerleri
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
