Korkularında kaybolan kalelerim
Sonunda yoldan çıktı
Kitabım bilmiyor sayfalarını
Kör ümit ecelini dağıttı
Bir ceset bıraktı, kaçtı.
Duymaz oldu uzuvlarım
Ama kulağım esir kaldı.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok hoş olmuş şiirin,yüreğine sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta