Zorla açan bir karanfil,
Mutsuz bir palyaço,
Ağlamayı bilmeyen,
Hep acıtan insanlar...
Aşk...
O kadar acı çektim ki korkuyorum,
Bilsem güzel,sade,mutlu olacağını,
Aşkı nasıl da çiçekce yaşamıştık biz kadınım
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan
Devamını Oku
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan




Dilek Ağacı gibi duruyorsun ve ellerine bağlıyorsun dilek çaputlarını .
aciniin agrisi yuregi yakar...
Birdeli bu siirin guzelligine bakar...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta