Zorla açan bir karanfil,
Mutsuz bir palyaço,
Ağlamayı bilmeyen,
Hep acıtan insanlar...
Aşk...
O kadar acı çektim ki korkuyorum,
Bilsem güzel,sade,mutlu olacağını,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Dilek Ağacı gibi duruyorsun ve ellerine bağlıyorsun dilek çaputlarını .
aciniin agrisi yuregi yakar...
Birdeli bu siirin guzelligine bakar...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta