Konuşabildiklerimden-acz Hariç

İşte bu kadar
Söylenecek sözlerden...
Kaybettiğim ne varsa tümcelerde
Affımı dilerim;
Ve pek tabi gülüyorsun.

Hiç bir acziyet bu kadar yüce
Sessizliği bu kadar sıfatsız
Veya süresiz olmamıştır
Lakin affımı dilerim
Pek tabi gülüyorsun

Ne kadar lutfetsen faydasız
Anlamsız kalıyor satırlar
Sadece bir hokka meşk
Ya da azıcık hüzün nağmesi
Lakin affımı dilerim
Pek tabi gülümsüyorsun

Kalıplarından sıyrılmış
Eritiyor dağları denizlerin karşısında
Hüzünleri uçurum bırakmıyor kıyılarında memleketimin
Lakin affımı dilerim
Pek tabi gülümsüyorsun

Benim elimden bu kadar gelir diyemem
Bu kadarı bile fazla
Sardunyalar açmadı bile mevsimlerinde
Her yer gri gibi
Beyaz olan hiç bir yer kalmadı
Siyahların içinden ne kadar gülümseyebilirse artık
Lakin affımı dilerim
Pek tabi gülümsüyorsun

Anla beni, manası derinlere nüfuz ediyor
Kalemler yazmaz oluyor satır başlarına
Ya da her satır, başıma geliyor yeniden
Ağlarken gözyaşı dokmem ben
Lakin affımı dilerim
Pek tabi gülümsüyorsun

Arındım renksiz kimyevi duygularımdan
Bana cümlelerimi, sözcüklerimi saydırma
Hesabını tutamam veryansınlarımın
Günün sonunda konuşurum
İşte bu kadar, söylenecek o kadar sözden
Ağladığım ne varsa tümcelerde
Ben gülümserken,
Affımı dilerim
Pek tabi konuşuyorsun...

21 kasım 2021/arhavi