Kömür Şiiri - Gül Kabacaoğlu

İçimde adını söylemeden çağırdığım bir yangın var,
Dilime değse küle döner diye susuyorum
Bir tek ben biliyorum ne kadar sen olduğunu kalbimin,
Bir tek ben… ve geceler.

Gözlerin…
Kömür karası değil sadece
Benim içine düşüp kaybolduğum bir uçurum gibi
Her bakışında biraz daha yok oluyorum,
Ve kimse fark etmiyor,Ben senden eksiliyorum.

Seviyorum.
Öyle böyle değil
Bir ömür susmayı göze alacak kadar seviyorum.
Adını anmadan,Ellerine dokunmadan,
Yanında olmadan bile seni seçiyorum.

Gururum var benim,
Ama kalbim senden yana asi
"Git” diyorsun içimden,
Kalbim diz çöküp kal diyor.
Ben ortasında parçalanıyorum.

Keşke bilsen…Bir şans istiyorum senden
Koca bir ömür değil,
Sadece “biz olabilir miyiz?” diyecek kadar bir an.
Ama sen korkuyorsun,
Ben susuyorum.İkimiz de kaybediyoruz.

Yokluğun…
Bir insanın başına gelebilecek en ağır sessizlik
Sesin yok, dokunuşun yok,
Ama her yerde sen varsın.
Nefes alsam içime doluyorsun,
Nefes versem içim acıyor.

Ben sana ait olmak istedim,
Ama bunu bile söyleyemedim.
Çünkü bazı aşklar vardır,
Söylendiği anda kırılır diye korkulur
Benimkisi öyle…
Kırılmasın diye içimde sakladığım bir mucize gibi.

Eğer bir gün hissedersen,
Sebepsiz bir sızı girerse kalbine,
Bil ki o benim…
Sana ulaşamayan sevgimin yankısı.

Ve ben…
Söyleyemediğim her şeyle
Seni ömrümün sonuna kadar seveceğim kömür.