Kağıdı buruşturdum. Oysa üzerine tüm şiirlerimi yazmıştım. Bir anlık bunalım ile buruşturdum gitsin.
Azıcık üzüldüm sanırım. Başladım gülmeye. Bir taraftan da gözyaşlarım nazlanıyor. O vakit ne haldeyim bir bilseniz.
Kağıdı düzelteyim dedim. Düzelttim ve baktım yazılarıma. Her kelimesi yamuk yumuk. Çok komikti onları maymunlara benzettiğim an. Her biri maymun gibiydi.
Okudum ve yine ağladım. Görünüşü komik, taşıdığı duygular çok ağır. Buruşan kağıt, buruşan ve solan ben gibiydi. Dışarıdan komik, içi kan ağlayan...
29 Nisan 2004
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta