Öldürülen çocukları düşünüyorum, düşünüyorum çaresizliğimi...
Afakanlar basıyor ruhuma, gölümü taşıran öfkem setlerimi yıkıyor.
Kör kuyularda bir köle tüccarı arıyorum beni pazarda satması için.
Boynuma zincir vurulması, kravat takılmasından daha
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta