Köklerim toprağın derin sessizliğinde,
Yüzyılların izini taşıyan bir fısıltı var orada.
Her adımımda, her nefesimde
Ben o toprağın, o soyun, o hikâyenin devamıyım aslında.
Beni ben yapan, omuzuma görünmez bir el gibi dokunan
Atalarımın vakarını, sabrını
Kalbimde bir sancı değil, bir kutsiyet gibi taşırım.
ne olur kim olduğunu bilsem pia'nın
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam
Devamını Oku
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta