Ağaçlar ve bitkiler toprağa tohumla kavuştukları zaman ters yönde uzarlar. Çoğu insan yeryüzü yüzlerinin boyunu görür. Manalı manalı bakan insanlar köküyle birlikte ters yönde benzer bir şekilde ilerlediklerini görür. İnsanlık ve kültürü de öyledir. Gözler ve kulaklar ile alınan bilgileri her insan farklı algılar kiminde kısalık, kiminde uzar. Yaşam devam ettiği müddetçe o bilgi toprağa kök salmış gibi iyilik ve kötülük gibi ters yönde ilerler. Gerçek bilgi yeryüzüne gelince yalanı kovar. Peşinden kovalamak mı aynı yönde ilerlemek. Kötülük yön kaybeder, kaybettirir. İyilik yinede onun da elinden tutar. Kötülük bu iyiliğin asla altında kalmaz, iyiliğin yüzüne görünür sırtından vurur. Kim nereye giderse veya gelirse gelsin eninde sonunda aslına döner.
Önder Karaçay
koşunun rüzgarını, köpüren yeleyi
toynakların kızgın kıvılcımlarını
Kişneyen bir tayın sevincini anlat
öfkeyi ve sağırındaki mahmuz yarasını
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta