Hafızamı silsem de kalır tek hücrem,
O hücrede bir hayat,
Bir söz,
Sonsuza dair edilmiş bir yemin,
Bir nefes sığarken yok olur musun?
Köklerini söküp atatmışken,
Sen ölür müsün?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Mümkün mü diyebilmesi neyin inkarıdır en çok kendinin mi
Tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta