Kofku kaygı iklimi Şiiri - Kemal Tekir

Korku kaygı iklimi

İnsanoğlu yüzyıllardır,
Şiddet,baskı, dayatmayla,
Alınır hep zapt -ı rapta
Yaşar korku,kaygıyla,.

Korkarız anne ,babadan,
Yalancıdan,talancıdan
Hırsızlardan,eşkiyadan,
Sömürgen asalaklardan

Polisten,jandarmadan,
Hakimlerden ,savcılardan.
Kofkuyoruz yasalardan,
Yalancı şahit tanıktan.

Korkuyoruz günahlardan,
Cehennemde yanmaktan.
Cinlerden, şeytanlardan,
Korkuyoruz , Yaradandan.

Korkuyoruz doğal afetlerden,
Yangından su baskınından,
Deprem,yanardağ patlamalarından,
Haksız kirli savaşlardan.

Korku siner günlük hayata,
Sessizce çöker omuzlara.
İnsan susar haksızlıkta,
“Başıma iş almayayım” kaygısıyla.

Haksızlığa tanık olur,
Görür ama görmezden gelir.
Üç maymunu oynar susar,
Bir söz söylese düzelecek,işler,
Korku boğazını düğümler.

İş yerinde ses çıkarmaz,
Hakkı yenir, emeği çalınır.
“Ya işimden olursam?” diye
Zulme razı kalınır.

Korku üretkenliği öldürür,
Yaratıcılığı zincirler.
İnsan hayal kurmaktan vazgeçer
İnsan kendini güvenli, dar alanlara hapseder.

Toplumda korku büyüdükçe,
Yalan cesurlaşır,
Doğru köşeye sıkışır.
Adalet susar,
Vicdan fısıldar.

Anne-baba korkuyla terbiye eder,
Çocuk sevgiyle değil,
Ceza tehdidiyle büyür.
Sonra şaşırırız:
Neden özgüveni yok,
Neden boyun eğiyor?

Korku, sorgulamayı günah sayar,
Soru soran “tehlikeli” olur.
Düşünen dışlanır,
İtaat eden ödüllendirilir.

Korku yayılırsa bir ülkede,
Cesaret kaçak yaşar.
Yerlerin,duvarların bile,
kulağı vardır diye.
İnsanlar fısıltıyla konuşurlar

Ve en kötüsü…
İnsanlar korkuya alışırlar
Normal sanır,kanıksarlar
“Böyle gelmiş böyle gider” der.
İşte tam orada,
görünmez olur,zincirler, kelepçeler, prangalar.