Koçhisar Türküsü Şiiri - Emrullah Çelik

Of of…
Turna geçer göl üstünden…
Ah Koçhisar…

Turna geçer göl üstünden ağır ağır süzülür,
Kanadında yarım sözüm tuz gölüne dökülür…

Koçhisar…
Tuz gölü beyaz amma…
İçim kara Koçhisar…

Beyaz beyaz yatar gölün yüzü, bilmem neler gizler,
Altında kara yazı yel vurdukça çözülür…

Ah Koçhisar…
Yanar bağrım Koçhisar…

Tuz gölüne ay değince içim yanar köz gibi yanar,
Bir sevdayı saklarım da kimsecikler bilmez yar…

Koçhisar… Koçhisar…
Turna aldı sözümü…

Koçhisar’ın yeli eser, adını savrulur, gider,
Dilim sustu, gönlüm çağırır bozlak olur der…

Yarım kaldı avazım yar…
Koçhisar…

Anam der ki “turna göçer, döner yine yaz olur,”
Giden dönmez bazı zaman gurbet elde buz olur…

Ah anam…
Ah Koçhisar…

Benim turnam kanat çırptı, dönüp bakmadı geri
Bir adın kaldı Koç’sar’da, taşın yandı içeri…

Tuz gölü ak görünür de altı kor, altı yara,
Benim sevdam yarım kaldı, düştü kara yazgıya…

Koç’sar…
Yandım…
Yandım da sönemedim Koç’sar…