Abdullah Zeki Öğüt için..
senden habersiz ne çok yürüdüm sarp yollarında
içine sığmaz delişmenliklerini gördüm.. büyüklüğünden utanıyordun!
kaç gece kaybolsam dedim ormanlarında,
ıssızlığın ki rengarenk çocuklar biriktirir..
bütün çocuklar, yorgun şehirlerden heybetli dağları hayran seyreder benim gibi..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta