sen giderken sonbahar,
maviye benzetilmiş yağmur damlalarının küçük kız çocuklarına benzemekteydi.
oturacak yangın yeri yoktu, kirli elbiselerimizin ıslaklığında.
şakaklarımız atıyordu korkudan.
alnımıza çizilmiş bir yol,
sonsuza dek yağdıracağımızı söylediğimiz yaz yağmurları
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta