Kızımın çeyiz sandığı Şiiri - Filiz Küyük

Kızımın çeyiz sandığı

Odanın kapısını açmaya korkuyorum artık
Eşiğe çarpan terliklerinin sesi gelir sanıyorum
Köşede duran o ceviz sandığa bakamıyorum
Sanki kapağını açsam
İçinden senin yarım kalmış nefesin çıkacak
Sanki o nakışlar dile gelip
Anne, hani nerede evim diyecek

Bak bu elindeki tülbent
Hani o gün
Kenarı bitince takarım demiştin
İğnesi üzerinde kalmış yavrum
İpi hala kopmamış...
Senin yarım bıraktığın o düğüm var ya
O düğümü çözemiyorum ben
O beyaz patiskanın üzerinde
Parmak izlerin duruyor hala
Ben o izleri öpüyor
O izlerle ağlıyor
O izlere umut bağlıyorum
Göz nuru dedikleri bu muymuş?
Gözümün nuru gitti
Aydınlığı söndü dünyamın

Şimdi göğsümün üzerine
Birer taş gibi oturuyor
Kendi ellerinle dizdiğin o bohçalar
Lavanta kokusu değil bu, bu ayrılık kokusu
Açıyorum dantellerini
Her biri bir damla ağıt gibi
Damlıyor yüreğime
Gelinliğine hazır ettiğin o bembeyaz ipekler
Gözyaşlarımla ıslattığım birer kefen sanki
Ben seni bu sırmalı çarşaflara mı saracaktım?
Ben seni ellerimle mi verecektim, toprağa mı?

Her gece gidip
O sandığın önünde diz çöküyorum
Ilgıt ılgıt kokun geliyor burnuma
Açıp sandığı
İçindeki patiklerinle birlikte
Hiç doğmayacak torunlarımı kokluyorum.
Senin kuramadığın o sofralar var ya
O sofraların örtüsünü yüzüme sürüyor
Teninin sıcaklığını arıyorum
O soğuk desenli kumaşlarda
Hani birer birer katlayıp
Kaldırmıştın ya hani hayallerini
Ben şimdi o hayallerin altında kalıyorum kızım.

Güle güle git o ışıklı bahçelere...
Sandığın burada, bir yetim gibi benim kucağımda.
Senin giyemediğin o gelinliğin her teli
Benim boğazıma dolanan bir urgan şimdi
Ne ata biliyor ne de kıya biliyorum
Seni bekleyen o sandık var ya
Beni tüketen bir kara delik şimdi

Kızım...
Senin çeyizin benim yaramdır artık.
Her ilmeği bir ah, her nakışı bir gözyaşı...
Sandığı kapatıyorum ama içindeki yangın dinmiyor, dinmiyor.

Derya 🌹 Filiz küyük ✍🏻 03.03.2026