Kızım ( 2 ) Şiiri - Baki Ortak

Yokluğun içimde kordan bir ateş düşmüş,
Ateşe atsalar ne fayda kızım…
Ben zaten yanmışım,
Ben zaten küllenmişim gecelerin ortasında.

Bir adın vardı dilimde,
Sustukça büyüyen bir sızı gibi.
Bir de gözlerin…
İnsanın içine işleyen uzun bir gurbet gibi.

Şimdi hangi rüzgâr saçlarını savurur bilmem,
Hangi şehir seni benden saklar bilmem.
Ama bilirim;
Bir insan en çok
“Gelmez” denilen yerde bekler sevdiğini.

Yandı bağrım hicrin ile bu gece
Düştü gönlüm firkatine gizlice
Ağlar oldum derdin ile her gece
Yandı ömrüm sensiz şimdi be kızım

Ben seni bekledim kızım…
Yağmur altında,
Ayaz gecelerde,
Bir köy kahvesinin dumanlı camında,
Bir garip türkünün kırık nağmesinde bekledim.

Çay soğudu masalarda,
Ömür eskidi duvar diplerinde,
Ama içimdeki umut
Bir türlü ölmedi.

Bülbül ağlar gül dalında seherde
Matem çöktü garip gönül şehrimde
Dinmez oldu gözlerimde yaş bugün
Garip gönül derde düştü be kızım

Ne zaman bir turna geçse gökyüzünden
Yüreğim sen sandı.
Ne zaman kapı çalsa gece vakti
Ayak sesini duydum sandım.

İnsan bazen kendi hayaline sarılırmış,
Ben de öyle yaptım işte.
Yokluğunu avuçlayıp
Varlığın diye bağrıma bastım.

Mecnun oldum aşk yolunda ey peri
Gayrı bitmez kızım gönlüm kederi
Her bakışın yakmaktadır bu teni
Düştüm aşka senden ötürü kızım

Dağlar bile yoruldu beni dinlemekten,
Irmaklar susup geçti önümden.
Bir tek yalnızlık kaldı yanı başımda,
Bir de senin adını söylemeye kıyamayan dudaklarım.

Kızım…
Bazı ayrılıklar mezar sessizliğidir.
Ne dönüşü vardır,
Ne tesellisi…
Bir bıçak gibi saplanır adamın içine,
Çıkarsan kanar,
Kalsa can yakar.

Şeb boyunca ah eyledim gizlice
Gam işledi ta yüreğim içine
Sensiz kaldım viran oldum bu yerde
Soldu bahtım çile çekti be kızım

Ben seni unutmadım.
Unutmak dediğin nedir ki?
İnsan kendi nefesini unutur mu?
Bir annenin duası nasıl eksik kalmazsa
Benim de içimde sen eksilmedin.

Şimdi gece yine uzun,
Yıldızlar yine uzak.
Ben yine eski bir türkünün içinde kayboldum.
Bir yanım çocuk kaldı seni beklerken,
Bir yanım ihtiyarladı yokluğuna.

Gözlerin bir gonca güldür baharda
Hasretin bir ince sızıdır serde
Söndü bütün kandillerim bu yerde
Yorgun gönlüm derde battı be kızım

Ve anladım…
Sevda dediğin şey
Kavuşmak değilmiş her zaman.
Bazen ömrün boyunca
Bir ismi yüreğinde taşımakmış.

Şimdi adını rüzgâra bırakıyorum,
Belki bir dağın ardında sana değer.
Belki bir yağmur damlasında gözlerine düşer.
Belki bir gece ansızın
İçin ürperirse,
Bil ki seni düşünen bir yürek hâlâ yaşıyordur.

Bir nigâhın etti gönlüm virâne
Aşkın ile düştüm derin figâne
Merhem olmaz sinemdeki yaraya
Aktı yaşım dindi sandım be kızım

Bu gönül çok yangın gördü,
Çok gurbet geçti üzerinden.
Ama senin yokluğun başka dokundu bana.
Kordan ateşler bile sönermiş vaktiyle,
Bir tek hasret sönmüyor be kızım…

Derdi derin olana
Gece de dar gelir bazen.
Bir türküye sığmaz acılar,
Bir ömre de yetmez bazı sevdalar.

Sâki sunmaz aşk elinden şarabı
Dinler oldum gecelerde harabı
Çaresizce bekler oldum yolları
Yandı kalbim derde düştü be kızım

Şimdi susuyorum…
Çünkü bazı yaraları kelimeler taşımaz.
Ve ben içimdeki bu büyük yangını
Sessizliğe emanet ediyorum.

Duyan duysun,
Bilmeyen bilmesin…
Bu şiirin her kıtasında
Bir garibin kırık yüreği var.

Son sözüm budur artık;
Sevda insanı öldürmez belki
Ama eksilte eksilte tüketir.

İşte böyle dostlar…
Bir yanım kül,
Bir yanım hâlâ ateş…

Derde yoldaş olmuş
Garip bir saz gibi konuşur şimdi yüreğim.
Ve en sonunda
Bir mahzun nefes düşer gecenin bağrına:

Talih beni ayırdı hep yârimden
Dinmez oldu ahım benim sinemden
Kul Ortak der vazgeçmedim yârimden
Ömrüm sensiz geçip gitti be kızım

Kul Ortak der ki;
Sevda bir ateştir dost,
Yanan bilir…
— Kızım

KUL ORTAK