Kızılırmak Şiiri - İlyas Memiş

Doğdun Anadolu’nun dumanlı dağlarından,
Hayat sundun her mevsim bağrı yanık toprağa,
Seninle deryalara uzandı şanlı vatan,
Renk kattın gökyüzünde ay yıldızlı bayrağa.

Sen ki yurdun bağrından çağlayan bir ırmaktın,
Nice bulanık seller bozamazdı tadını.
Sen ki asırlar boyu okyanuslara aktın,
En görkemli zirveler unutmazdı adını.

Nerde o şahlandığın ihtişamlı çağların?
Vadilerinde coşan köpüklü sular nerde?
Hani kıyılarında taht kuran otağların?
Her bahar şenlendiren şanlı ordular nerde?

Hangi bataklıklardı yüreğini kirleten?
Damarları kurumuş kentlerin sularıyla.
Hangi yaban ellerdi seni aslından iten?
Bin yıllık yatağından ayıran duvarıyla.

Kurudu şebekeler başkente su sağlayan,
Kurudu membaları batıda ırmakların.
Kalmadı ne bir pınar ne bir dere çağlayan,
Anlaşıldı kıymeti tertemiz kaynakların.

Yıkılacaktır bir gün ufkun kapatan surlar,
Rahmet saçan suların akacaktır coşkuyla.
Seninle baştan başa yeşerecek bozkırlar,
Yıkanacak kararan kalplerimiz bu suyla.

Eylül 2009