Kızılırmak Şiiri - İlyas Memiş

Doğdun Anadolu’nun yemyeşil dağlarından,
Rahmet oldun yıllarca bağrı yanık toprağa,
Seninle hayat buldu, yüceldi şanlı vatan,
Renk kattın gökyüzünde ay yıldızlı bayrağa.

Sen ki yurdun bağrından çağlayan bir ırmaktın,
Nice bulanık çaylar bozamazdı tadını.
Sen ki asırlar boyu okyanuslara aktın,
En görkemli zirveler unutmazdı adını.

Nerde o şahlandığın ihtişamlı çağların?
Vadilerinde coşan köpüklü sular nerde?
Hani kıyılarında taht kuran otağların?
Her bahar şenlendiren şanlı ordular nerde?

Hangi bataklıklardı yüreğini kirleten?
Damarları kurumuş kentlerin sularıyla.
Hangi yaban ellerdi seni aslından iten?
Bin yıllık yatağından ayıran duvarıyla.

Kurudu şebekeler başkente su sağlayan,
Kurudu membaları batıda ırmakların.
Kalmadı ne bir pınar ne bir dere çağlayan,
Anlaşıldı kıymeti tertemiz kaynakların.

Yıkılacaktır bir gün ufkun kapatan surlar,
Rahmet saçan suların akacaktır coşkuyla.
Yeşerecek seninle baştan başa bozkırlar,
Yıkanacak kararan kalplerimiz bu suyla.

Eylül 2009