Kızıl Gül Şiiri - Arıkan Akar

Budak Budak yolunu beklerim
Nakış nakış kuruyup ölen dallarımdan
Sarıl,ağır ağır ırgalanan dudaklarıma
Köküm toprağa,gönlüm sana dolanmış

Han çınar’ ım
Ömrümün ilk günü
Duydum ki ellere yar olmuşşun
Zagros dağlarına ateş düşmüş
Annem ninni söyler dağlara
Dağlar seni söyler bana..

Ömrümün gamlı demindeyim
Kâh filozof, kâh köle
Bir çelişmeyim,bir çeşme üzerinde
Kuru gözlerin, bir avuç çöl

Lal bir Dünya
Sarmışlar sımsıkı beni
Çözerdin zarif parmaklarınla

Selvi Boylum Al Yazmalım
Bir film,bir kadın tarafından yaratılmış
Gözlerinden..
İzlemesem olmazdı
Bir erkek, şiirin dilinden seslenir
Özlem,mısralarla kardeştir şimdi
Paltonu ver ,asayım tenime
Ne yün ne pamuk
Özlemesem olmazdı...

Yıllara bağlı bir yürek ,bekler seni
Hasretin aziz bir ad
Hani,bıraksalar ağlayacağım
Gözlerinde nefret,
Sözlerinde hiddet olsun
Lakin susuyorsun
Hücremde sesler volta atar
Eksik bir fotosentezim
Güneş’ im ol
Adıma kafiye bul
Bir şiirde tanışalım
Yüküm ağırdır
Yorgun bir işçinin yüzünde ara beni

Bir şafak daha bekledim
Tütünlü parmaklarım
Mavi bir şehri tırmalıyordu
Annem, ninni söyler sabaha
Sabahlar ,seni söyler bana

Kızıl bir gül müydün
Bir bahar bulutu muydun
Mevsimsel aşklar
Ucuz romanlar
Terkediliş nağmeleri
Annem türkü söyler geceye
Geceler seni söyler bana..