Kızıl denizde
alabora olmuş duygularım,
bir adını söyleyemedim
bir de senden vazgeçemedim.
Kalbim su alıyor gecelerden,
her dalga biraz seni getiriyor bana,
kaçtıkça yaklaştım,
sustukça çoğaldın içimde.
Aşk
bazen bir bakış kadar kısa,
bazen bir ömür kadar ağır,
ben ikisini de sende yaşadım,
ikisini de aynı anda.
Gözlerin değdi bana
kıyısız bir yalnızlık gibi,
ne tutabildim
ne bırakabildim.
Dudaklarımda yarım kalmış cümleler,
boğazımda düğüm düğüm sen,
her susuşum
biraz daha sana battı.
Kızıl deniz oldu içim,
kanadı kalbim,
ama yine de yüzdüm,
çünkü boğulmak bile
seninle güzeldi.
Geceye sığındım,
gece de beni anlamadı,
yıldızlara anlattım adını,
hepsi sustu,
ben ağladım.
Bir aşk bu kadar sessiz yanar mı?
Bir yürek
bu kadar gürültüsüz dağılır mı?
Sen gittin,
içimdeki her şey kaldı.
Şimdi
dalga sesi sandığım şey
kalbimin çarpıntısı,
kıyıya vuran her parça
sana benziyor.
Bu şiir
bir sevdanın adı değil,
bir kulun teslim oluşu,
bir yüreğin
Rabbine sığınışı…
—Kul Ortak der ki:
Ve bu mısraların sonunda
adımı değil, yanışımı bırakıyorum:
KUL ORTAK
Baki OrtakKayıt Tarihi : 4.1.2026 10:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!