Kız Kulesi Gibiyim Şiiri - Asya Öztürk

Susmayı Kız Kulesi’nden öğrendim.
Bir adaya benzedim, dokunmadan sevmeyi.
Kalabalığın ortasında yalnızdım.

İstanbul gözlerimde, hayalimde…
Bitmek bilmeyen bir aşk.
Upuzun köprüsünden geçerken hissederim:
Bir sevdaya kavuşur gibi.
Heyecanlı, sabırsız olur yüreğim.

Ahhh, kurgusu yok; hep bekleyiştir.
Kimleri basmadın bağrına?
Kimleri yutmadın sen,
Aydınlığı derde derman
Karanlığı acılara ferman şehir..

Kimse bilmez seni.
Dışarıdan tutkulu bir aşksın,
ama içine girince ağrılı bir sancısın.

Her adın geçtiğinde bir ah çeker içim.
Adımlarım var sokaklarında.
Gecelerinde suskunluklarım gizli,
hayalimde anılarım ve yüreğimde acılarım var.

Bir bankta oturur,
Kız Kulesi’ni izlerim.
O mavi, berrak dalgalar
sesiyle yükselir.
Fark etmeden, derin bir duygu iner içime.

Gündüz düşüncelerim taşar içime.
Gece sessiz görünsem de,
içimde fırtınalar kopar.

Oysa içimde bir şehir yıkılmıştır ansızın.

Sabahın ilk ışıkları yüzüme vurur,
martıların sesi yükselir,
gemiler, vapurlar kıyıya çekilir.
Galata gibi konuşur gecem:
Taşar, yorulur, kendi yankısında can çekişir.
Gecesi, gündüzünden hoyratça hızlı akar.

O hâlâ yerindedir.
Sessiz, uzaktan uzağa, dokunulmadan sevilmeyi bekler.

Ve herkes İstanbul’u sever…
Ama kimse
onun yalnızlığını taşımaz.

Not: Bu şiiri yazarken dizelere damladı gözyaşlarım..

Asya Öztürk