Kız kulesi ezelden Galataya aşıktı

Aşk bir yangındı ! İlk ben tutuştum .
Kız Kulesi ezelden Galata kulesine aşıktı,
Bu bir bakış değildi, bu sadece yakarıştı ..
Geri dönüşü olmayan kavuşulamayan...

Deniz aynı ne mavi nede masum.
Yangın bazı sularda büyür , sinsice yakar
Nice aşklara mezar ,nice aşklara tarumar ..
İstanbul çok iyi bilir , ayrılan yanan aşıkları ..

Martılar çığlık çığlığa,
Alevin sesini hisseder gibiler.
Vapurlar ve gemiler sessizce...
Yangının içinden gelip geçtiler ...
Herşeyi bilip dokunmadan seyrettiler ...

Kahve sıcaktı yaktı . ! Dilim değil,
İçim yandı , yüreğim yangın yeri
Aşk böyle bir şeydi , sadece savurur...
Serinletmez yakar kavurur....

Bir sokak müzisyeni
Alevden bir nota bastı kaldırıma.
Yanlış ama gerçekti sevdalar ,
Gerçekler hep yanılmıştır zaten.

Balıklar kaçamadı , aşk hiç susmadı...
Denizin suyu., aşkın duygularını söndürmeye
Sevdağlılara yetmedi , yetinemedi ...
Çünkü bazı yangınlar boğularak da sönmez.

Öfkeliydim ! Çünkü sevdim , çok sevdik ...
Değer bilmeyenlere gönlümüzü verdik ..
Aşık olanların , doğru sevenin işi değil,
Aşk yananların suçu , kaçanların korkusuydu...

Toprak merhametliydi , külümü aldı..
Deniz acımasızdı , yananları izliyordu....
Gece oldu , yıldızlar uzaktı.
Ay kendi ışığına dokunamadı....
Ben ben sana....

Yitik yıllarım , kül misali cebimde.
Hicran duman gibi üstümde.
Kız Kulesi hâlâ yanıyor. Galata kulesi hâlâ bakmıyor...
Aşk yandığını inkâr edenlerin değil,
Kül olmayı göze alanların adıdır..