Bazı insanların yeri yoktur, bir metre kare bile değil,
Bir kalpte bile bir damla sevgi ile kimseye care değil,
Kimileri kimsesizdir, Kimse ona sevdalı, yaren değil,
Bir başınadır insan kimse ona kendinden yakın değil.
Kimse bilmez kimseyi, bazı insanlar sahipsiz gibi,
Başıboş sokaklarda zaar, kör kuyularda ipsiz gibi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta