Gün, ağır bir taş gibi omzuma çöker,
Renkler solmuş, sesler uzak.
Bir gülüş maskesi takarım herkese,
İçimde sessiz bir fırtına, kırık bir şarkı.
Adımlarım yola değil, boşluğa sürüklenir,
Zaman, yavaşça siler yüzümü aynalardan.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta