Kıyamete Beş Kala Şiiri - Bilal Karaman

Açtı gözlerini esmer bebek,
Yolculuk bir alamet,
Hayat Kaf dağının ardı,
Gizemler, sırlar, kıyamet.

Tetikler usta
Akıyor servetler
Mertliğe hançer,
Ak gerdan da kırılan düğmeler.

Sürülür iffetin tarlası,
Leylek su taşır
Zifaf haraç mezat
Can kelepir.

Esmer çocuk oyunda
Karanlığa gömülür dünya,
“sukut” çaresizliğe kan kusar
“patroit” cehennem kucaklar
bebişin rüyasına misketler yağar

Ağarır şafak,
Dirilir tepeler,
Kedi payına ortak
Kargalar, akbabalar, leş yiyiciler.

Bir garip çıldırır duygular,
Beynimde infilak eder
Dinamit yüklü kovanlar.

Oysaki ne kadar özledik,
Cana can katmayı,
Gülücüklerle güller takmayı.

Eşkıya ne tanır yaşatmayı.

Sıkıysa bas toprağa,
Her santimi mayından bomba,

Mahşeri beklemek niye,

Kıyamete beş kala.