Güneş, battığı o karanlıktan doğacakmış gibi...
Düşün ki; suyu çekilmiş, yoksul ve derin bir kuyuyuz.
Aşksız kaldık, sessiz mezarlıklar gibi;
Öyle bir sağır sükût ki bu,
Kendi beynimize sıktığımız kurşunu duymaz olduk.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta