Kıyamet bir kez değil ömürde.
İnsan üstüne dağlar yürüdü mü
Ve denizlerinde fırtınalar koptu mu
ve bir sis bastı mı yüreğini
İnanın aratmıyor kıyameti..
Kafasında mahşer gibi kalabalık
Vesveseler, hüzün kelimeleri..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta