Kıyamet Şiiri - Kenan Güç Şiirleri

İsrafil sura üflediğinde, mahşerin ortasında kalıp aradığımda
gözlerini çığlığımı sustur yüreğim, SUSTUR Kİ ACILARIN ACILARIM OLSUN
gözlerime mil çekseler de görürüm bana bakan o güzel sûretini,
toz duman içinde bile tanırım seni,
çünkü adın kazılı alnıma, çünkü hasretin kanımda bir ferman,
kıyamet bile silemez içimdeki seni arama ısrarını.

O gün teraziler kurulurken, günahlarım boynuma zincir,
ben yine sana seslenirim, herkes kendine kaçarken,
diller susar, dağlar yürür, denizler ateş kusarken
benim korkum cehennem değil, sensizliğin hükmüdür,
bir anlık bakışına bin yıl yanmaya razıyım,
yeter ki kalabalıkta kaybolmasın yüzümdeki seni çağıran iz.

Ey adını duaya karıştırdığım kader,
hangi yazgının kenarına düştü bizim hikâyemiz, söyle,
hangi meleğin defterinde yarım bırakıldık biz,
ben adalet isterken adınla sınandım,
her soruya seni koydum, her susuşa seni ekledim,
cevap gelmedi; göğsümde büyüyen bir haykırıştan başka.

Toprak yarılıp ölüler doğrulduğunda,
ben senden önce kendi kalbimi kaldırırım yerden,
kırık, paramparça, ama hâlâ sana dönük,
herkes geçmişinin hesabını verirken,
ben geleceğini sorarım Tanrı’ya: “O nerede?” diye,
çünkü cennet bile sensizse bana sürgündür.

Acı dediğin nedir bilirim,
bir ismin dudakta yanıp kül olmasıdır,
özlem dediğin, omuzlarımda taşınan görünmez bir tabut,
geceler boyu susturamadığım iç çığlığım sensin,
ne bağırmak kurtarır beni ne susmak,
ben seni kaybettim; bütün kelimeler bu yüzden yetim.

Ve son hüküm okunurken gök titrerken,
ben yine sana yürürüm, ateşten, korkudan, kaderden geçip,
eğer adın cennette yazılıysa alnıma secde ederim,
değilse, adınla yanmayı seçerim tereddütsüz,
çünkü bil ki ey yarım kalan mucize,
ben seni bir hayatta değil, bütün mahşerlerde sevdim.