Kıvırmaya Gerek Yok

İki dakikasına hükmedemediğimiz
Şu telaşlı, kirli, ödünç dünyada
Belimizi bükmenin, kelimeleri eğmenin
Bir manası yok artık.
Doğruyu eğip bükünce
Hayat düzelmiyor,
Sadece insan yamuluyor.

Bir nefeslik ömrü
Plan dosyalarına sığdırdık,
Yarınları dosyaladık,
Vicdanı dipnota ekledik.
Oysa kalp,
Hiçbir yönetmeliğe uymuyor
Ve ölüm,
Tüm imzaları geçersiz kılıyor.

Bak,
Saatler dönüyor ama zaman ilerlemiyor.
Aynı yüzler, aynı cümleler,
Aynı korkak suskunluk.
Herkes biliyor gerçeği
Ama herkes başka türlü anlatıyor.
Kıvırmak diyorlar buna,
Ben buna yavaş intihar diyorum.

İki dakikasına hükmedemediğimiz
Bu hayatta
Sonsuzmuş gibi eğiliyoruz önünde güçlülerin.
Oysa mezar taşları eşit,
Toprak taraf tutmuyor,
Ölüm kimseye torpil geçmiyor.

Bir ekmek için susmayı,
Bir makam için yutkunmayı
Akıllılık sandık.
Sonra aklımızı kaybettik.
Ruhumuzu “şimdilik” diye erteledik,
Meğer en pahalı şey
Vazgeçtiğimiz kendimizmiş.

Ben artık
Yanlışın karşısında doğruyu inceltmem.
Doğru buysa keskin olacak,
Can yakacaksa yaksın.
Çünkü bu dünyada
Can yakmayan doğrular,
Yalana hizmet ediyor.

İki dakikasına bile söz geçiremeyen
Bu fanilikte
Dik durmanın bedeli varsa,
Ödemeye hazırım.
Nasıl olsa sonunda
Hepimiz aynı yere gidiyoruz;
En azından başım dik varayım.

Kıvırmaya gerek yok.
Zaman kısa,
Vicdan uzun olmalı.
Ve insan,
Kendi gözlerinin içine bakamayacaksa
Hiçbir aynaya güvenmemeli.