Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Kitaplar, insanlar gibidir bilir misiniz?
Tek farkları her daim yaşarlar.
Bitmez hiç ömürleri,
Eskimeleri,
Ve yok olmalarından başka.
Yapraklarını her açtığınızda,
Size seslenir.
güzel bir anlatım olmuş kutlarım
salim erben
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta