Kitabın Son Sayfası Şiiri - Hamit Atay

Kitabın Son Sayfası

İlk satırlar, köyün toprak kokusunda yazıldı,
Derme çatma bir okulda, kalabalık sıralarda.
Bir çınar gölgesine sakladım ilk şiirimi,
Haksızlığa ağlarken buldu beni kelimeler.
O günden beri kalemim,
Hem yarama merhem,
Hem içimde bir sırdaş oldu.
Taşındı sayfalarım İzmit’e, Değirmendere’ye,
Her semt bir satır, her sokak bir mısra oldu.
Sevdalar girdi kitabıma,
Yarıda kalan, inciten, öğreten…
İhanetler de düştü sayfalara,
Ama hiç eksik olmadı umut ve arayış.
Her acıdan bir şiir,
Her ayrılıktan bir şarkı doğdu.
İnsanlara güvenimi kaybettim bir gün,
Kimi menfaat için, kimi hiç uğramadı bile.
Ama birkaç dost kaldı yanımda,
Onlarla paylaştım kahvemi,
Onlarla paylaştım mısralarımı.
Kalabalıklar değil,
Sadık yürekler yazdırdı bu bölümü.
Bir vakit sustu sesim, şarkılarımı yedi zaman.
Ama şiir hiç bırakmadı elimden,
Mikrofonu uzattım dizelerime,
Kendi sesimle kendi kalbime okudum.
Her sahnede bir yangın,
Her sahnede yeniden doğuş vardı.
Ve alkışlardan çok,
Bir çift gözdeki ışıktı bana en büyük ödül.
Şimdi kitabımın sonuna yaklaşırken,
Cilt eskimiş, sayfalar sararmış belki,
Ama içi dolu, satırları gerçek.
Son sayfada ne bir hüzün,
Ne de eksik bir cümle var.
Sadece bir virgül bırakıyorum sonuna,
Çünkü bilirim:
Benim kitabım kapansa da,
Şiirim başka gönüllerde açmaya devam edecek.
Ve fısıldıyor bu son sayfa bana:
“Bir şair ölmez,
Yalnızca kalemini bırakır.”
Hamit Atay
Gücüm yok seninle. Boy
örtüşmeye. Sevmeyen kalbini