Dokunamayabiliriz birbirimize ancak yaşam bir bedendir üzerimize giydirilen.
Çırılçıplak kaldığında ruhun, işte o an gerçek bir yaşama soyunursun.
Dokunamayabiliriz birbirimize ancak d/okunabiliriz kalpten!
Okunduğunda kalbin, kainatın ilmidir hece hece özüne işlenen.
Buğulanıyorsa ay değil geceden kendindedir o sönmez ışık.
Gece ile gündüz birbirine aykırıdır ancak tek bir hakikat içindir içiçe olmaları.
Birleşmek orada aşktır en masum, ve kelimesiz...
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta