Dokunamayabiliriz birbirimize ancak yaşam bir bedendir üzerimize giydirilen.
Çırılçıplak kaldığında ruhun, işte o an gerçek bir yaşama soyunursun.
Dokunamayabiliriz birbirimize ancak d/okunabiliriz kalpten!
Okunduğunda kalbin, kainatın ilmidir hece hece özüne işlenen.
Buğulanıyorsa ay değil geceden kendindedir o sönmez ışık.
Gece ile gündüz birbirine aykırıdır ancak tek bir hakikat içindir içiçe olmaları.
Birleşmek orada aşktır en masum, ve kelimesiz...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta