Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Yöremizde bir deyiş vardır..
Ninem de sıkça derdi...:"Turpun büyüğü heybede..."
Yani.. "Henüz zoru görmedin.. Ne ki yaşadıkların" demek gibi..
Gitmek, ayaklara verilen bir komuttur nihayet..
Gidersin..
Ama sonra koyar.. Vardığın yerde olmadığını anladığında..
Şiirdeki gibi..
Tebrikler Meryem Hanım..
şiirini okurken
dilime mahur besteden bir kaç satır takıldı
paylaşmam da bir sakınca olmayacığını düşündüm
"Sonranın bilinmezliği bir boyut katar ki onlara,
Simsiyah bir teselli olur belki kalanlara.
kutluyorum
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta