Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Nasıl ya ! anlamadım.Nasıl oluyor da oluyor.Bak kafam karıştı şimdi.
Tuhaflığım daha bir belirgin
tamam anladım
Söz konusu kendim olunca
bunu da anladım
Rahatlık ne aciz bir beklenti
tamam olabilir insanlık hallerindendir
Bir taraftan boşalan
haaaaaaa :))
Öte yandan dolunca...
hıımmmm !
Fakat bu acizliğin her türlüsü bir nimettir.
Dolmaması derttir boşalmaması daha büyük derttir
İnsanlık hali , anladığım şeyse tabi :- 0 :))
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta