Kış, sabrın felsefesidir:
Her şey geri çekilir
ama vazgeçmez.
Çınarlar yapraksızken bile
geleceği inkâr etmez.
Ben seni böyle sevdim;
henüz olmayan bir bahar gibi,
ama mümkün olduğu için gerçek.
Çünkü umut,
en çok kışa yakışır.
Aşk
Kar altındaki toprak gibisin sevgili,
dokununca sessiz
ama baharı saklayan.
Bir gün açacağını bilerek sevmek seni,
belki aklın en cesur eylemidir.
Aşk
Kar, eşyanın üstünü örttü
ama anlamın üstünü değil.
Nefesim buğulanırken anladım:
Umut, en çok üşüyen yerde belirir.
Aşk
Kayıt Tarihi : 3.1.2026 16:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!