Kışın Dili Şiiri - Aşk Aşkın Şehri Ordu

Kış yeniden başlıyor şehirde,
kaldırımlar düşünceli,
binalar susmayı öğrenmiş.
Bir beden geçiyor içimden,
soğukla anlaşmış,
teni aklın sınırında.

Şehir kalabalık ama sessiz,
herkes konuşmayı erteliyor
daha derin bir zamana.
Camların ardında nefesler
buhar değil,
söylenmemiş cümleler.

Bedenin burada:
bir düşünce kadar gerçek,
bir ihtimal kadar kırılgan.
Dokunmak istemiyor dünya,
çünkü her temas
bir anlamı çoğaltıyor.

Sessizlik,
en çok kışa yakışıyor.
Çünkü sessizlik bir yokluk değil,
fazla anlamın taşıdığı yüktür.
Ve biz,
yükü paylaşan iki varoluş gibi
aynı soğukta duruyoruz.

Şehir bunu biliyor.
Duvarlar o yüzden kalın,
geceler o yüzden uzun.
Aşk bile fısıldamıyor artık—
düşünüyor.

Kış geçecek elbet,
ama bu sessizlik kalacak:
bedenin hatırladığı,
şehrin sakladığı,
aklın susarak kabul ettiği
o derin,
soğuk,
insanî gerçek.
Aşk