Kışın Adı Ayrılık Biraz

Keser ayazı, rüzgâr delice eser
Körçeşme’nin ağzında buzlar nefes keser
Yolları kar kaplar, izleri bir bir siler
Göllüpınar sustu, suyu akmıyor
Gariplerden gayrı kimse bakmıyor

Damlardan uzanır billurdan oklar
Gurbetçiler gitti, boş kaldı sokaklar
Soba başında bekler dertli yürekler
Odun yanar ama dumanı soğuk
Cümle kapı kilitli, sesler hep boğuk

“Nörüyon” desek de yel alır gider
Ayazın kahrı da ömre bedel eder
Köşektaş üstüne çökmüş bir keder
Çeşmeler don tutmuş, pınarlar küskün
Bahara hasretiz, gönüller yorgun

Boşalan evlerde baykuşlar öter
Gönülde sılanın ateşi tüter
Bu kışın ayazı her dertten beter

Zemheride Köşektaş, gece uzun ayaz
Üşür taş evler, susar her bir niyaz
Bir selam kalmış, nerde kaldı yaz
Köşektaş’ta kışın adı
Ayrılık biraz…