Biz, kısa ömürlü çocuklardık!
Belki beş yıl belki üç, belki de daha az yaşardık
Bedenlerimiz ve yaşımız büyümeden
Sorumluluklarımız büyürdü bizim
Diz kapaklarımıza kadar inerdi ceketlerimiz
Ve bedenimize göre olmazdı elbiselerimiz
Dev gibi uzun kolları olurdu giysilerimizin
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta