Gecenin koynunda gördüm seni ilk kez,
Loş bir ışık yanıyordu gözlerinde.
Zeytin karası bakışların bir mızraktı.
Papatya desenli gülüşlerin vardı.
Çok uzaktın, bir o kadar da yakındın bana.
Bir nefeslik mesafeydi aramızdaki yitik zaman.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta