Epeyi eski zamanlardaydı kışların en sertini yaşıyordu gönlüm kalın bir kar örtüsüyle kaplı Bahardan hiç ümit yokken Karların üzerinde bir çiçek kardelen çiçeğiydi. Ve sanki mucizeydi. Sevdim onu heveslerimle Adaklar adadım solmasın diye Ve çiçek büyüdü sevgimin hararetiyle. Gönlümdeki buzulu eritti böylece kışın nihayetiyle Gönül bahçemin zemininde Kardelen çiçeğinin yerine Güllerin en alev kırmızısı En güzel kokulusu bitti. Artık kızmıyorum. Gönlümde buzul kışı yaşatan tanrının gazabına şükrediyorum bu kez Kardelen çiçeğine ve onu yaratan Tanrı’ya çünkü attık kavuşmuştum. Ömrümce yaşarım sandığım en güzel mevsime
Yılların tortusu çökmüş yüzüne
Alnını güneşe serecek adam
Uykusuz ranzalar suskun voltalar
Geride kalacak ve ah hüzünle
Bir gül gibi savrulup gülecek adam




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta