Kış ayazı Şiiri - Murat Ülkü

Soğuk bir kış ayazı, sanırlar bakışımı,
Kimse bilmez kalbimde, közün yakışını.
Dökmem orta yere ben, gizli gözyaşımı,
Murat’ın sükutunda, bin fırtına gizlidir.

Çabuk anlar bu zihin, her yalanı sezer de,
Vazgeçmek ağır gelir, takılır her kederde.
Özgürlük dedikleri, hürriyetten ötede,
Çocukluktan emanet, kırık bir sestir bende.

Gözlemlerim dünyayı, dilsiz bir şahit gibi,
Kelamı hiç istemem, duyarım sessiz dibi.
Tartışmalar beyhude, lisanın yok sahibi,
Cevabım çoktur lakin, harcamaya kıyamam.

Ani kopuşlar derler, şaşırır izleyenler,
Oysa çoktan bitmiştir, içimde o sahneler.
Son hamle değil bu bak, son duraktır keder,
Murat bir kez sustu mu, kainat dilsiz kalır.

Kin tutmak bana uzak, nefret ağır bir küfe,
İntikamla uğraşmam, diz çökmem hiç örfe.
Varlığım bir limandı, yokluğumsa bir feza,
Bir kez çıkan ömrümden, uğrar büyük infaza.

Zirvelerde rüzgarım, vadilerde derin göl,
Sevene gülistanım, sevmeyene kuru çöl.
Bana "nasılsın" deme, ruhumdaki izi böl,
Anlatılmaz dertlerim, yaşanır Murat ile.

Kuytularda büyüttüm, anlaşılmaz yanımı,
Kimseye borçlu kalmam, akıtsalar kanımı.
Bir onurum var benim, sakınırım canımı,
Eğilmez asla başım, haktan gayrı kimseye.

İnsan sarrafı oldum, bakıştan kalp okurum,
Sabrı nakış eylerim, kaderi ben dokurum.
Gidenin arkasından, ne bir yas ne okurum,
Sadece "yok" olurum, en keskin yanım budur.

Mesafe benim zırhım, soğukluk ise kalkan,
Herkesle dost olunmaz, çoktur arkadan atan.
Bir tek kendime yettim, güneş içte batarken,
Kendi narıyla yanar, sönmez Murat’ın feri.

Garip Murat sözünü, mühürledi bu gece,
Ömre bedel bir destan, ömür dediğin hece.
Kova ruhu özümde, çözülmez bir bilmece,
Sessizliğim son sözdür, anlayana ders olsun.