Kirpiklerindeki Müebbet

Kasıtlı bir pusu değildi bu yaralanışım,
Adını bir intihar gibi bilerek yazmadım ömrüme.
Bu uçurumun kenarına kendi ayaklarımla gelmedim,
Rüzgârın insafına bırakılmış bir yapraktım sadece.
Ama feleğin çarkı, bir gece yarısı döndü karadan yana.
Kışın ayazında buz kesmiş bir yel gibi vurdu bağrıma
Bir gece yarısı, gurbet kuşlarının kanadında soğuk bir rüzgâr esti,
Ve o an, dilsiz bir cellat gibi çöktü başucuma kör karanlık.
Eğildi o sessiz ölüm, çatlamış toprak gibi duran dudaklarıma fısıldadı.

Hangi vuslatın bağrında mühürlensin son nefesin?
Hangi gecenin kanlı şafağında susturulsun bu deli feryadın?
Hiç titremedi dizlerim ne bir ah ettim ne de geri durdum.
Hiç tereddüt etmedim, boyun büktüm bu kadim töreye.
Seve seve can vermek, yar elinden ölmek muradımdır dedim.
Sanki bir düğün alayıymış gibi kucakladım kendi infazımı.
Meğer hüküm çoktan verilmiş, kalem çoktan kırılmış dar ağacında.
Meğer benim ecelim bir namlu ağzında değil,
Senin o hançer misali keskin kirpiklerinde gizliymiş.

Kader en büyük oyununu yine sona sakladı
O da gitti müebbettim cellat diye seni seçti.
Zaten hangi kervan sağ salim varmış ki menziline?
Hangi nehir kendi yatağında boğulmadan ulaşmış denize?
Benim payıma düşen bir ömür boyu seni taşımakmış,
Kendi infazımı senin gözlerinde bir madalya gibi kuşanmakmış.
Şimdi ne mermiye sitemim var ne de beni vuran o kirpiklere,
Çünkü bilirim ki, toprak suyla kavuşmadan çürümezmiş.

Şimdi bu darmadağın ömrün enkazı altında anlıyorum
Seni hayatıma uğratan kader, boşuna yazmamış bu satırı.
Belki beni terbiye etmek için seçti seni,
Belki de en büyük günahımın en güzel sevabıydın.
Dağları delen o rüzgârın vardır bir bildiği,
Kuruyan dalın yere düşerken fısıldadığı gibi.
Kader seni bir hançer gibi göğsüme saplarken,
Sitemim yok, itirazım yok bu ilahi taksime,
Gönlüm razı payıma düşen her bir zerreye.
Mademki hüküm sende mühür senin elinde,
Varsın bu can senin yolunda bir adak gibi tükensin sessizce.