Kırların Kokusu (I)
“Yastığının kenarına düşmüş siyah saçları
hareketsiz ve karanlık bir şelaleyi andırıyordu...
Nihayet çınar yaprağını, bir inci dizisine sarıp
onun dağınık saçlarına attıktan sonra, kaçtım.”
Firari, Bölüm 30, Rabindranath TAGORE
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta