Dur durak yok, dinlence yok, uçar durur yağmur-kırça.
Bir gün karnı tam mı doymuş, nerde bulmuş bir köşk-sırça?
Ne gezdiği yeri bilir, ne kendinin tam adını,
Daha ne tepeler aşar yolmazlarsa kanadını.
Dinlesen neler anlatır, vardır nice öyküleri,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta