Evin hengâmesi mola vermişken, biz ikimiz
akasyanın kuşlara sabrını dinlerken,
balkondaki çamurdan yuvada, uzak bir arzunun
anne kırlangıcı kuluçkada, ve kaygımız hamileyken...
Teni rüzgârlı ve yüzü uzak
bir kadını düşündük, sustuk.
Dönülmez akşamın ufkundayız.Vakit çok geç;
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan
Devamını Oku
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!
Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile,
Avunmak istemeyiz öyle bir teselliyle.
Geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan
Ve arkasında güneş doğmayan büyük kapıdan




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta